ama yorulmuşuz değil mi?
bu satırları başka bir ülkeden yazıyorum.
Elimde küçük bir kitap var "Conni schlaft im Kindergarten". Bir çocuğun, anaokulunda uyku etkinliğinde uyumasıyla alakalı deneyimlerini anlatıyor. Şu anda okuduğun kitap ne? diye soracak olursa biri, Faust'u Almanca okuyarak poz vermeyi ben de çok isterdim tabi ama henüz kindergarten'dayım! Başka bir ülkede, yeniden hayata başlamaya çalışırken, olan şey bu.
Yine tepenin arkasına, şu anda göremediğimiz bir yere doğru gidiyorum. Tepenin ardı düz! Sağlıklı bir insan ömrünün yüzde kaçı, umuda yolculukla geçer bilmiyorum ama toplamda bana biraz fazla geldi. Ama her zaman söylediğim gibi: bu son yokuş, sonrası hep düzlük!
Geçen yıl Montenegro'da bakkallık yaparken, uğraştığım şeylere, ikna etmek zorunda olduğum insanlara bakıp kendime şaşırmıştım. Bu nasıl bir değişim, bu nasıl bir adaptasyon hızı! Türkiye'deki son birkaç yılıma baktım, şaşırmam geçti. Seçtiğim birkaç insan dışında iş dışında kimseyle görüşmemek, kendini siyasi, sosyal ve ekonomik olarak bastırmak, nefret ettiğin bir işe söve söve gitmek, asla karşılığını alamamak yetmiyor gibi üstüne; hizmet verdiğin, hizmet alacağın, amirin, memurun olan bir sürü alttan üstten sorunlu insanla sorun yaşamak, azar yemek falan zaten "ben kimim" sorusu ordayken sorulmuş defalarca. Bakkal olmak hiç koymamış o yüzden.
Yeni bir dil öğrenirken, o ülkenin dilinde entellektüel tüketim ya da üretim yapabilmek için kaç sene geçmesi gerekiyor emin değilim ama bazı şeylere baştan başlamak, sanki hayatın o evresini geçmemiş gibi sayılmak zorlayıcı biraz. Hayatımda ehliyet aldığım bir dönem vardı hatırlıyorum. Şimdi de ehliyetimin geçerli sayılması için yeniden yazılı ve uygulamalı ehliyet sınavlarına giriyorum. Bu ülkenin, anaokulu çocuklarıyla hikaye kitabı kitabı okurken, lise son öğrencileriyle birlikte de ehliyet sınavına giriyorum. Kim olduğumu şu an ben de tam kestiremiyorum.
Ama yine yazarak bulmayı umuyorum kendimi. Şimdi ich muss deutsch lernen. Tschüss!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
yorum yaz